Bugün, 4 Aralık 2021 Cumartesi

Ahmet SEZGİN


TEMMUZ MEYDANI 

TEMMUZ MEYDANI 


I.

Esirgeyen, bağışlayan Allah’ım!

Sen görensin, Sen bilensin, işiten

Düşünmeden oturmaktı günahım

Bu darbede ayaktayım işte ben.

 

Namlunun ucuyla evi yıkılan

Mamaklı Mehmet’in boyu kısaldı.

Tankın egzozuna gömleği tıkan

Kazanlı Yusuf’la cepheye daldı.

 

Bir uçak ansızın patladı geçti.

İkinciye fırsat vermedi Kerim.

Kenardan en koca kayayı seçti.

Dedi: “yakınıma gel ki göreyim!”

 

Rütbesiz er şaşkın, emir kuluydu.

Çevirdi tüfeğin ucunu yere.

Baktı karşısında, amcaoğluydu.

Gömüldü yüreği sonsuz kedere.

 

Arzı silkeleyen bomba patladı

Bastonlu ninenin ayakucunda.

Kadın: “Allah” dedi, tanka atladı.

Gördük; çok cevher var insanoğlunda.

 

II.

Genç bir kızı gördüm, yumruk havada

Ben ayrıldım, orda, telaşım kaldı.

Ulvi hayatına ederken veda,

Dedi ki: “asfaltta naaşım kaldı!”

 

Demir tanklar sıra sıra dizildi.

Genç kızın cesedi böyle ezildi.

Katil, rütbeliydi, insan değildi.

Yüzüne atmaya bir taşım kaldı.

 

Geldiler taşradan, köyden, ilçeden

Ölüler farksızdı demir külçeden.

Bebekleri bomba ile linç eden

Zalime verecek bir başım kaldı.

 

Yüreğini silah gibi kullanan

Kendisinden önce dostuna yanan

Her dakika yalnız Allah’ı anan

Kim bilir kaç mümin kardeşim kaldı.

 

Halkın türküsüne eşlik ederken

Hepimiz bir anda “ya Allah!” derken

Üstümüze kızıl ateş inerken

Temmuz meydanında gözyaşım kaldı.