Uyan ey nesil uyan! İnanma şu yalan dünyaya!
Gördüğün aslında olmayan bir rüya.
Umutlar bugün bitmez, seneye de tükenmez.
Uyan ey nesil uyan! Ölüm bir gün gelecek.
Senin de evine uğrayacak, ey nesil uyan.
Ey kardeş tatlı canın elbet çıkacak.
Bedeninden mahrum kalacak.
Evin, yuvan seni günlerce bekleyecek.
Ama o karanlık evinden kurtuluş yoktur.
Yazın sıcağında, kışın soğuğunda kemiklerin
eriyecek.
Ey kardeş! Ölüm bir rüya deği, hayra
yoramazsın.
Ölüm bir uyku değil, bir daha uyanamazsın
Ölüm bir yolculuk değil geriye dönemezsin.
Ölüm bir halin sonudur. Ne zaman gelecek
bilemezsin.
Yaşarken ömrünün kıymetini bil kardeş!
Kurudu vücut dediğimiz toprak.
Kökü su almıyor, açmıyor yaprak.
Eskiden gül açardı tomurcuk tomurcuk.
Şimdi yandı, küle döndü ancak.
Bir daha da yeşermeyecek kardeş!
Sönmüş ocak misali dumanı tütmez oldu.
Bir araba odun yığsam, yanmaz oldu.
Eskiden karşıdan karşıya alevlenirdi.
Şimdi dört mevsim yanmaz oldu kardeş!
Heyelana uğramış dağ gibi, kıraç oldu.
Yağan yağmur akar, doğan güneş yakar oldu.
Gecelerin ayazı dondurur, gündüzün rüzgarı
söndürür oldu.
Hiçbir şey artık yeşermez oldu kardeş!